Ελλήνων Θέματα - Αποκατάσταση της Ιστορικής Αλήθειας.

Ως γνωστόν οι Αρμπερέσηδες της Ιταλίας είναι δύο φυλές: 1. Αλβανοί προερχόμενοι από Σκόδρα (Σκούταρι) και πέριξ, Καθολικοί 2. Έλληνες Αρβανίτες και μη, προερχόμενοι από τον Μωριά και από την Χιμάρα, Ορθόδοξοι (σήμερα ίσως Ουνίτες, δηλαδή Καθολικοί που ακολουθούν το Ορθόδοξο τυπικό). Στο ποίημα που ακολουθεί και το γράφει ένας Αρμπερέσης ιερέας πριν το 1734, αναφέρονται στο ίδιο ποίημα και οι δύο φυλές Αρμπερέσηδων. Ο ποιητής για να ξεχωρίσει τις δύο φυλές χρησιμοποιεί τον όρο Shqiptar και Shqipt για τους Αλβανούς (στα ιταλικά τον μεταφράζει ως Albanese) και τον όρο Arbereshe (στα ιταλικά το ίδιο) για τους Έλληνες.  Έτσι λοιπόν βλέπουμε μια προσπάθεια διαχωρισμού των δύο φυλών, ώστε να μην συγχέονται ως μία, λόγω της κοινής γλώσσας. Αυτό δείχνει και την διαφορετική συνείδηση μεταξύ των δύο.  Ακολουθεί το κείμενο μεταφρασμένο στα ελληνικά από τα αγγλικά και το ποίημα: "Μια παλαιότερη πηγή για την αμφισβητούμενη περιοχή σε οποιοδήποτε βαθμό πριν το 1734, βρίσκεται στο “Τραγούδι γ...

Πριν μερικά χρόνια ο γνωστός προπαγανδιστής δημοσιογράφος Marin MEMA εισήλθε στην Ελληνική επικράτεια παράνομα (καθώς έχει κηρυχθεί "persona non grata") και επισκέφθηκε αρβανιτοχώρια στη Θεσπρωτία και την Φλώρινα. Ήθελε να δείξει ότι εκεί κατοικούν αλβανόφωνοι (Αλβανοί Ορθόδοξοι για αυτόν), λες και το έχουμε κρυφό! Δεν είπε όμως την ιστορία όπως είναι πραγματικά. Αρκέστηκε στο γεγονός ότι οι κάτοικοι είναι αλβανόφωνοι. Ένα από τα αρβανίτικα χωριά που επισκέφθηκε στη Φλώρινα είναι το Λέχοβο και είναι μερικά πράγματα που "ξέχασε" να πει.  Η ιστορία του Λεχόβου, όπως μας την διηγείται στη μεταπτυχιακή του εργασία ο Παναγιώτης Φίτζιος, ο οποίος έλκει την καταγωγή του από εκεί, έχει ως εξής:  1. Οι κάτοικοι δεν είναι όλοι Αρβανίτες. Υπήρχαν και Γραικοί (ελληνόφωνοι) στο χωριό, οι οποίοι εξαλβανίστηκαν γιατί οι Αλβανοί συμπεριφέρονταν καλύτερα στους ομογλώσσους τους. 2. Όταν ένας συγχωριανός τους, ο Γιάννης Μιχαηλίδης, που είχε μυηθεί στον αλβανισμό, προσπάθησε να μυήσει ...

Το παρακάτω άρθρο είναι μετάφραση από τα Ιταλικά και έχει δημοσιευθεί σε ιταλική ιστοσελίδα. Αναφέρεται σε μια εκδήλωση ή καλύτερα ιστορική αναπαράσταση μιας εκδήλωσης των αρμπερέσηδων της περιοχής Μασίτο της Νοτίου Ιταλίας.  Ο λόγος που κάνουμε αυτή τη δημοσίευση είναι το γεγονός ότι: - Ο Ιταλός αρθρογράφος, ο οποίος από όσο καταλαβαίνουμε είναι κι ο ίδιος Αρμπερέσης, κάνει λόγο για δύο εθνικές ομάδες στην περιοχή Μασίτο: τους Αλβανούς- Σκουτερινούς (με καταγωγή από το Σκούταρι- Σκόδρα της Βορείου Αλβανίας) και τους Έλληνες Κορωναίους (με καταγωγή προφανώς από τη γνωστή σε όλους μας Κορώνη Μεσσηνίας της Πελοποννήσου).  - Μάλιστα ο αρθρογράφος αναφέρει ότι μεταξύ Αλβανών και Ελλήνων υπήρχε μεγάλη κόντρα που έφτανε μέχρι και το έτος 1970.  - Σύμφωνα με αυτόν οι Έλληνες Κορωναίοι  ασπάστηκαν τον Καθολικισμό το 18ο αιώνα. Εδώ να προσθέσουμε ότι όλοι γνωρίζουμε μελετώντας την ιστορία τι αποτελέσματα είχε η απομάκρυνση από την Ορθοδοξία. Η Ουνία (αποδοχή του Πάπα ακολουθώ...

"Επί πλέον οι ίδιοι Αρβανίτες καταφεύγοντας στην Ιταλία σεμνύνονται για την ελληνικότητά τους, την οποία και δημοσιοποιούν. Οι Μιχαήλ Μπούας και 'Αλέξανδρος Μοσχολέων τό 1597 στήν Ελληνική Εκκλησία τήν Νεαπόλεως Ιταλίας δέν ίκανοποιουνται μέ την άναγραφή των τίτλων τους, Magistri Cappeliani, άλλά προσθέτουν και την εθνική ταυτότητά τους, nationis grecae". Πηγή: Αχ. Λαζάρου "Αλβανοί, Αρβανίτες, Βορειοηπειρώτες".

Οι κάτοικοι των Αχαρνών ( Μενιδίου ) της Αττικής είναι γνωστοί για την Αρβανιτοφωνία τους.  Ο Δ. Σουρμελής τους θεωρεί Έλληνες εξαλβανισμένους ( όπως και τους περισσότερους αρβανιτόφωνους της Αττικής ) και αναφέρει:  «Καὶ οἱ τελευταῖοι τῶν ᾿Αλβανισθέντων εἶναι οἱ κάτοικοι τῶν ᾿Αχαρνῶν, Κουκουβάουνες, καὶ ᾿Αμαρουσίου, οἵτινες παρεδέχθησαν τὸν ᾿Αλβανισμὸν μετὰ τὰ μέσα τῆς ΙΗ´ ἑκατονταετηρίδος. Καὶ μέχρι τῆς ΣΗΜΕΡΟΝ (ενν. το 1842 οπότε έγραψε το έργο) σώζονται γέροντες τινὲς εἰς ᾿Αχαρνὰς, ἐνθυμούμενοι τὴν μεταβολὴν, καὶ διηγούμενοι τὰ περιστατικά». Ας δούμε τώρα τι αναφέρει ο στρατηγός Μακρυγιάννης για αυτούς. Διαβάζουμε : « Τι είναι αυτηνοι που θα γυμνώσουμε, Τούρκοι ; Αυτηνοι είναι Έλληνες συναγωνισταί μας, κι αν πορευτούμε τοιούτως, τι Ρωμαίικον θα κάμωμεν ;» « ... θα σας οδηγήσω ότι δεν σκοτώνομαι εγώ με Έλληνες αδερφούς μου»  Απαντά Ι. Μακρυγιαννη, σελ 246 , εκδ. Μέρμηγκα  Συμπέρασμα :  Ο Μακρυγιάννης θεωρεί τους αρβανιτόφωνους δίγλωσσους, τίποτα λιγότερο από ...

Η ταύτιση των όρων Αρβανίτης (και μετέπειτα Αλβανίτης όπως αναφέρεται πρώτη φορά από τον Γεώργιο Ακροπολίτη) και Αλβανός αρχίζουν να ταυτίζονται από το 14ο αιώνα και ύστερα, ενώ η χρήση των δυο τελευταίων όρων οφείλεται σε λόγιους, σύμφωνα με την βυζαντινολόγο Έρα Βρανούση. "Συμπέρασμα: Ἡ εἰσαγωγὴ τοῦ ὄρου ᾿Αλβανοὶ πρὸς δήλωσιν τῶν ὁμωνύμων πληθυσμῶν τῆς Βαλκανικῆς ὀφείλεται εἰς ἀρχαιομαθεῖς καὶ ἀρχαΐζοντας λογίους, ἐμφανίζεται δὲ μόλις ἀπὸ τοῦ ΙΔ' αἰῶνος, ἤτοι τρεῖς αἱῶνας περίπου ἀφ᾿ ἧς ὁ ᾿Ατταλειάτης ἐμνημόνευσε διὰ πρώτην φορὰν τοὺς πληθυσμοὺς τούτους ὑπὸ τὸ ὄνομα Αρβανῖται. Εφ᾽ ὅσον δὲ αʹ) πρὸ τοῦ ΙΔ’ αἰῶνος οὐδεὶς Βυζαντινὸς συγγραφεὺς εἶχεν ὀνομάσει τοὺς πληθυσμοὺς τούτους ᾽Αλβανούς, καὶ βʹ) ἐφ᾽ ὅσον οὐδεὶς χρησιμοποιεῖ παραλλήλως τοὺς δύο τύπους, ἀλλ᾽ εἰς πάσας τὰς πρὸ τοῦ ΙΔ' αἰῶνος πηγὰς φέρονται οὗτοι ὡς ᾿Αρβανῖται (Ατταλειάτης, Αννα Κομνηνή, Συνέχεια τοῦ Σκυλίτση) ἢ ᾿Αλβανῖται (᾿Ακροπολίτης), εἶναι ἱστορικὸς ἀναχρονισμὸς νὰ νομίζωμεν ὅτι ὁ ᾽Ατταλειάτης, ὅταν μν...

ΑΝΑΦΟΡΑ Μ. ΑΤΤΑΛΕΙΑΤΗ ΣΕ ΑΛΒΑΝΟΥΣ (1040) ΚΑΙ ΑΡΒΑΝΙΤΕΣ (1078) ..."το πλείστον του στρατεύματος απολώλει Ρωμαίοις. Ου μην δε αλλά και οι ποτε σύμμαχοι και της ισοπολιτείας ημίν συμμετέχοντες, ώς και αυτής της θρησκείας, Αλβανοί και Λατίνοι όσοι κατά την εσπερίαν Ρώμην τοίς ιταλικούς πλησιάζουσι μέρεσι, πολέμιοι παραλογώτατοι έχρημάτι σαν, εμπεπαρωνηκότος εις τον άρχοντα τούτων του τότε την στρατηγίαν ιθύνοντος Μιχαήλ δουκός τού Δοχειανού... ...απελθείν εις Αδριανούπολιν, καταλαβών το Δυρράχιον, στρατιάν εκ πασών των επικειμένων εκείσε χωρών συνελέγετο... ...Έπάν δ' έγνω πολύ το στρατόπεδον συναγηοχώς και αξιόμαχον δύναμιν, είχε γάρ και Ρωμαίων πολλών στρατιωτικόν, Βουλγάρων τε και Αρβανιτών, και οικείους υπασπιστάς ουκ ολίγους, άρας εκείθεν προς την Θεσσαλονίκην ηπείγετο"... Το πρώτο και δεύτερο χωρίο αναφέρονται στην εξέγερση "Λατίνων και  Αλβανών" υπό τον Γεώργιο Μανιάκη εναντίον του Βυζαντίου (περίπου το 1040). Το τρίτο χωρίο αναφέρεται στην εξέγερση "Ρωμ...

Σε προηγούμενη ανάρτηση είχε αναφερθεί ότι στην περιοχή της Βοιωτίας υπήρχαν κάποια χωριά τα οποία, ενώ στα οθωμανικά κατάστιχα το 1506 αναφέρονται ως ελληνόφωνα, το 19ο αιώνα ήταν αρβανιτόφωνα.  Έχουμε στη διάθεσή μας ένα πινάκιο (όπως μπορείτε να δείτε στην πρώτη φωτογραφία) με όλα τα χωριά της επαρχίας Λιβαδειάς και επαρχίας Θηβών του σημερινού Νομού Βοιωτίας, τα οποία οι ίδιοι οι Τούρκοι χαρακτηρίζουν στα οθωμανικά κατάστιχα το 1466 (αριστερό μέρος στην πρώτη φωτογραφία) και το 1506 (δεξί μέρος στην πρώτη φωτογραφία) ως ελληνόφωνα. Από αυτά έχουμε υπογραμμίσει όσα το 19ο αιώνα από ελληνόφωνα είχαν γίνει αρβανιτόφωνα (και σήμερα ακόμη θεωρούνται αρβανιτοχώρια). Με μια απλή αναζήτηση στο google μπορείτε κι εσείς να δείτε ότι σήμερα θεωρούνται αρβανιτοχώρια. Αυτά είναι τα κάτωθι χωριά (σύνολο 8 ) όπου σε παρένθεση αναγράφουμε και την τωρινή τους ονομασία: Επαρχία Λιβαδειάς 1. Κακόσι (Θίσβη) 2. Κούκουρα (Αγ. Άννα) 3. Στεβένικο (Αγ. Τριάδα) 4. Στείρι 5. Χώστια (Πρόδρομος και προηγου...

"Συγκεκριμένα, η παλαιότερη αναφορά για την παρουσία Αρβανιτών στην περιοχή της Λιβαδειάς γίνεται στα οθωμανικά φορολογικά κατάστιχα του 1466, οι οποίοι αποτελούσαν μάλιστα περίπου το 40% του πληθυσμού της υπαίθρου της περιοχής. Ειδικότερα, αναφέρονται 24 Ελληνικά χωριά (Karye-i Rum) και 28 αρβανίτικες κατούνες (Αρναβούντ)". Οι κατούνες (στο τοπικό γλωσσικό ιδίωμα κατούνη) είναι αμιγείς μικροοικισμοί στους οποίους εγκαταστάθηκαν αρχικά οι Αρβανίτες σε πρώτη φάση στις παρυφές των χωριών των πεδινών περιοχών του νομού, αργότερα, κατά τον ίδιο τρόπο, στις ορεινές περιοχές και κατόπιν, βαθμιαία, εισήλθαν και στα ήδη προϋπάρχοντα, μεγαλύτερα χωριά-οικισμούς στην πεδινή και ορεινή ζώνη*. Ειδικότερα, οι κατούνες βασίζονται σε ευρύτερες ομάδες συγγένειας και αποτελούν μετακινούμενες κτηνοτροφικές μονάδες, οι οποίες ήδη από τα τέλη του 15° αιώνα στην Κεντρική και Νότια Αλβανία (Βόρεια Ήπειρο) είχαν εξελιχθεί από κτηνοτροφικούς γεωργοκτηνοτροφικούς οικισμούς. *Οι πληροφορίες αυτές συνά...

Το 19ο αιώνα ολόκληρη η επαρχία Αθηνών (Νομός Αττικής) ήταν αλβανόφωνη πλην των Μεγάρων, Ωρωπού και της πόλεως Αθηνών (με εξαίρεση την περιοχή Πλάκας), όπου επικρατούσε αμιγής ελληνοφωνία. Σύμφωνα όμως με τον Δ. Σουρμελή οι αλβανόφωνοι κάτοικοι της υπαίθρου της επαρχίας δεν ήταν όλοι Αρβανίτες από καταγωγής, αλλά και εξαλβανισμένοι (δηλαδή αμιγώς ελληνόφωνοι στο παρελθόν που είχαν υιοθετήσει την αρβανίτικη γλώσσα). Την παραπάνω μαρτυρία του Σουρμελή επιβεβαιώνουν πλήρως τα οθωμανικά κατάστιχα του έτους 1506, σύμφωνα με τα οποία "υπήρχαν στην περιφέρεια της Αθήνας 36 χωριά από τα οποία ήσαν 7 ελληνικά με 380 εστίες και 29 Αρβανιτών με 645 εστίες, ποσοστά αντίστοιχα 37% και 63%" (από το βιβλίο του Δημητρίου Καλλιέρη "το χωριό μας"- πρώτη φωτογραφία) Συνεπώς παρατηρούμε τα κάτωθι για την επαρχία Αθηνών το έτος 1506: 1. Το ποσοστό 37% των ελληνοφώνων έναντι του 63% των Αρβανιτών ισχύει μόνο για την ύπαιθρο της επαρχίας Αθηνών ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΥΠΟΛΟΓΙΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΛΗ ΤΩΝ ΑΘΗΝΩΝ, π...

Η Παναγιώτα Πολίτη έγραψε διδακτορική διατριβή με τίτλο "Κοινωνική συγκρότηση και πολιτισμική ταυτότητα σε μια δίγλωσση κοινότητα: Αγία Άννα (Κούκουρα) Βοιωτίας". Η Αγία Άννα (πρώην Κούκουρα) για όσους δεν γνωρίζουν είναι ένα αρβανίτικο χωριό στη Βοιωτία. Ανάμεσα στα άλλα η διατριβή αναφέρεται στην εθνική σύνθεση του πληθυσμού του χωριού, αλλά και γενικότερα της Βοιωτίας.  Σε παλαιότερη ανάρτηση είχαν αναφερθεί οι λόγοι της επέκτασης της αλβανοφωνίας σε ελληνόφωνους πληθυσμούς στη νότια Ελλάδα, σύμφωνα με τον ιστοριογράφο Δ. Σουρμελή. Είχαν λοιπόν αναφερθεί οι κάτωθι λόγοι επέκτασής της: 1. Λόγω των διαρπαγών και λεηλασιών από τους Τουρκαλβανούς.   2. Λόγω των διοριζομένων παρά του Βοιβόνδα Τουρκαλβανών. 3. Τα προηγούμενα 1 και 2 σε συνάρτηση με το γεγονός ότι οι Τουρκαλβανοί έδειχναν συμπάθεια στους ομογλώσσους τους. Η Π. Πολίτη στην ανωτέρω διδακτορική της διατριβή έρχεται να προσθέσει έναν ακόμη λόγο επέκτασης αυτής της γλώσσας: "...κατά την Τουρκοκρατία, παρατηρείται...

Ο ιστοριογράφος Δ. Σουρμελής στο έργο του "Κατάστασις συνοπτική της πόλεως Αθηνών"αναφέρεται στην καταγωγή των αλβανοφώνων πληθυσμών της Αττικής. Τους διακρίνει σε δύο κατηγορίες: 1. Αλβανούς (αναφέρεται φυσικά στους Αρβανίτες) 2. Αλβανισθέντες Έλληνες (εξαλβανισμένοι γλωσσικά Έλληνες) Όπως αναφέρει οι πρώτοι (Αλβανοί) ήταν ελάχιστοι, ενώ οι δεύτεροι (Αλβανισθέντες) πλειοψηφία μεταξύ των αλβανοφώνων και οι οποίοι εξαλβανίστηκαν για τους κάτωθι λόγους: 1. Λόγω των διαρπαγών και λεηλασιών από τους Τουρκαλβανούς. 2. Λόγω των διοριζομένων παρά του Βοιβόνδα Τουρκαλβανών. 3. Τα προηγούμενα 1 και 2 σε συνάρτηση με το γεγονός ότι οι Τουρκαλβανοί έδειχναν συμπάθεια στους ομογλώσσους τους. Μάλιστα ο Σουρμελής αναφέρει:  "Καὶ οἱ τελευταῖοι τῶν ᾿Αλβανισθέντων εἶναι οἱ κάτοικοι τῶν ᾿Αχαρνῶν, Κουκουβάουνες, καὶ ᾿Αμαρουσίου, οἵτινες παρεδέχθησαν τὸν ᾿Αλβανισμὸν μετὰ τὰ μέσα τῆς ΙΗ´ ἑκατονταετηρίδος. Καὶ μέχρι τῆς ΣΗΜΕΡΟΝ (εννοεί το 1842 οπότε έγραψε το έργο) σώζονται γέροντες τινὲς εἰς...