Ελλήνων Θέματα - Αποκατάσταση της Ιστορικής Αλήθειας.

Μερικοί, μεταξύ των οποίων και ορισμένοι ιστορικοί, αμφισβητούν άλλοι το γεγονός αυτό καθ' αυτό (έγερση Λαβάρου της Επαναστάσεως), άλλοι τον τόπο (Αγ. Λαύρα, Καλάβρυτα), άλλοι τον χρόνο (25η Μαρτίου), ενώ άλλοι και τα τρία προηγούμενα.  Το πιο βασικό επιχείρημα όσων αμφισβητούν τα παραπάνω είναι ότι ο ίδιος ο Μητροπολίτης Παλαιών Πατρών Γερμανός δεν αναφέρεται καθόλου στα απομνημονεύματά του σε ένα τόσο σημαντικό γεγονός.  Όμως η αλήθεια είναι ότι και άλλα σημαντικά, πλην όμως αναμφισβήτητα γεγονότα, στα οποία είχε συμμετοχή και ο ίδιος, δεν αναφέρει στα απομνημονεύματά του, όπως: Α) Την συμμετοχή του στην Εθνοσυνέλευση των Καλτεζών (Μάιος 1821). Β) Την συμμετοχή του στην Α' Εθνοσυνέλευση στην Επίδαυρο (Δεκέμβριος 1821). Γ) Όσα συνέβησαν κατά την αποστολή του στη Ρώμη, όπου προσπάθησε να συναντήσει τον Πάπα προκειμένου να ζητήσει βοήθεια για την Επανάσταση, παρ' ό,τι αναφέρει ότι του είχε ανατεθεί η σχετική αποστολή (1822 - 1824). Ο λόγος για τον οποίο δεν αναφέρεται στα απ...

Την 1η Μαρτίου 1821 γίνεται γνωστή στο Σουλτάνο η επανάσταση στη Μολδοβλαχία και καλεί σε σύσκεψη τον Πατριάρχη Γρηγόριο Ε'. Ο Γρηγόριος για 10 ολόκληρες ημέρες παραμένει αδρανής προκαλώντας την μήνι του Σουλτάνου.  Την Παρασκευή 11 Μαρτίου, ο Σουλτάνος εκδίδει μπουγιουρντί που τον διατάσσει να αφορίσει την Επανάσταση, διαταγή που ενέκρινε και ο Ρώσος πρέσβυς Stroganov. Την ίδια ημέρα λοιπόν ο Γρηγόριος εκδίδει τον πρώτο αφορισμό (θα υπάρξουν δύο συνολικά).  Σχετικά με τον πρώτο αφορισμό (2η εικόνα - ο πρώτος αφορισμός, δημοσιευθείς από "Ελληνικός Τηλέγραφος" στις 17 Απριλίου 1821): Α) Κρατείται μυστικός, καθώς εκδίδεται Παρασκευή και δεν εκφωνείται κατά την Κυριακάτικη λειτουργία. Έτσι, ενώ η γερμανική "Allgemeine Zeitung" φύλλο της 27 Απριλίου 1821 αναφέρει σε ανταπόκρισή της το μπουγιουρντί του Σουλτάνου, το οποίο ανεγνώσθη από τον Πατριάρχη στους Έλληνες προύχοντες της Πόλης, δεν αναφέρει τον καθαυτό αφορισμό της ίδιας ημέρας, τον οποίο προφανώς ο ανταποκριτ...

Οι Αλβανοί προπαγανδιστές στην προσπάθειά τους να οικειοποιηθούν το πιο κεντρικό πρόσωπο της Ελληνικής Επανάστασης (1821), τον Θ. Κολοκοτρώνη, δεν διστάζουν να τον παρουσιάσουν στην καλύτερη περίπτωση ως φιλοαλβανό και στη χειρότερη ως Αλβανό. Έτσι δίνουν έμφαση στην σύμπραξη του Θ. Κολοκοτρώνη με τον Αλβανό Αλή Φαρμάκη (1807) για τα κίνητρα και την φύση της οποίας έχει δοθεί απάντηση σε προηγούμενη ανάρτηση: https://ellinonthemata1.blogspot.com/2022/01/blog-post_8.html?m=1 και αποσιωπούν ή υποβαθμίζουν την σε συνεργασία με Τούρκους εξολόθρευση των Αλβανών το 1779 από τον πατέρα του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη, Κωνσταντίνο. Ακολουθεί περιληπτικά η ιστορία: Το 1770 οι Αλβανοί κλήθηκαν από τους Τούρκους να καταστείλουν την Ελληνική Επανάσταση (γνωστή ως Ορλωφικά). Το κατάφεραν και στη συνέχεια επί εννέα χρόνια (1770-1779) λεηλατούσαν την Ελλάδα και κυρίως την Πελοπόννησο, έκαιγαν, έσφαζαν, εξανδραπόδιζαν και πουλούσαν ως σκλάβους τους Έλληνες. Το 1779 δέχθηκαν εντολή από τους Τούρκους να ...

Οι παραχαράκτες της ιστορίας αρέσκονται στο ψεύδος και την μισή αλήθεια. Κάτι που λένε συχνά και αποτελεί μισή αλήθεια είναι ότι οι Έλληνες και οι Αλβανοί είχαν συμφωνήσει προεπαναστατικά να συμπολεμήσουν τους Τούρκους υπό το σκήπτρο του Αλβανού? Αλή Πασά με σκοπό τη δημιουργία ελληνοαλβανικού κράτους. Είναι αλήθεια αυτό ; Πολύ σχετικά θα έλεγε κανείς. Ας εξετάσουμε τις προθέσεις των δύο πλευρών: 1. οι προθέσεις των Ελλήνων: όπως αναφέρεται στα απομνημονεύματα του Ι. Μακρυγιάννη http://ellinonthemata1.blogspot.com/2022/01/blog-post_77.html και αναφέρει εδώ και ο Σπ. Αραβαντινός, οι Έλληνες προσδοκούσαν να εξωθήσουν τον Αλή Πασά σε ανταρσία κατά του Σουλτάνου ώστε με το ξέσπασμα παράλληλα της Ελληνικής Επανάστασης, οι Τούρκοι να έχουν να αντιμετωπίσουν δύο μέτωπα μέχρι τουλάχιστον να εδραιωθεί η Επανάσταση. Εν ολίγοις η ελληνοαλβανική σύμπραξη ήταν μία κίνηση τακτικής από την πλευρά των Ελλήνων. 2. οι προθέσεις του Αλή Πασά: ο Αλή Πασάς έβλεπε την από κοινού ενέργεια με τους Έλληνες ως ...

Οι Αλβανοί και φιλοαλβανοί παραχαράκτες της ιστορίας αναφέρονται συχνά στην "ελληνοαλβανική συμμαχία" υπό το σκήπτρο του Αλή Πασά εναντίον του Σουλτάνου. Παραλείπουν βέβαια να αναφερθούν στα ΑΙΤΙΑ αυτής της "Συμμαχίας", τα οποία δεν ήταν ασφαλώς η συμπάθειά των Ελλήνων στους χθεσινούς τυρράνους τους Αλβανούς (όπως προσπαθούν να το παρουσιάσουν), αλλά επρόκειτο καθαρά για μια κίνηση τακτικής, γιατί αφενός τους συνέφερε ως προς την πρόοδο της επερχόμενης Ελληνικής επανάστασης μια εμφύλια έριδα μεταξύ Οθωμανών (Τούρκων και Αλβανών) και αφετέρου έτσι μειωνόταν η δύναμή του Οθωμανικού στρατού, καθώς στερούνταν των μάχιμων Αλβανών. Τα ως άνω βεβαιώνει ο Ι. Μακρυγιάννης στα απομνημονεύματά του.  Μάλιστα ο Ι. Μακρυγιάννης αναφέρει ότι οι Έλληνες σε μια κοινή επιχείρηση με τους Αλβανούς εναντίον των Τούρκων,  έπνιξαν με τριχιά τους Αλβανούς και τους πέταξαν σε ένα ρέμα. Ένας από τους Αλβανούς όμως έζησε και αποκάλυψε το γεγονός στους υπόλοιπους Αλβανούς και τον Αλή Πασά. Αυτ...

«Στη θέση όπου πέθανες εσυ Λεωνίδα, με τους τριακόσιους σου, πέθαναν και αυτήνοι δια την θρησκείαν και τη πατρίδα».  Εδώ ο στρατηγός Μακρυγιαννης, καθιστά σαφές ότι θεωρεί τους Έλληνες του 1821, απόγονους των αρχαίων Ελλήνων και επίσης ξεκαθαρίζει ότι η επανασταση είχε εθνικό/θρησκευτικό χαρακτήρα.  Τα λόγια του Μακρυγιαννη έχουν ιδιαίτερη βαρύτητα , διότι ήταν ένας από τους πιο λαοφιλείς και αποδεκτούς ηγέτες της επνανστασης και συνεπώς εξέφραζε τον απλό έλληνα σε πολύ μεγάλο βαθμό.

Επειδή η παραχάραξη της ιστορίας έχει γίνει της μόδας τα τελευταία χρόνια, ακόμη και από εγχώριους ιστορικούς  αναθεωρητές της "πολιτικής ορθότητας", οι οποίοι μας λένε μεταξύ άλλων ότι η Ελληνική επανάσταση είχε αίτια κοινωνικοοικονομικά (σιγά μην ήταν και μαρξιστική) κυρίως παρά εθνικά ή ότι οι επαναστάτες επηρεάστηκαν από την Γαλλική επανάσταση, ας δούμε τι λέει ο ίδιος, ο κορυφαίος των αγωνιστών του 21, Θ. Κολοκοτρώνης στα απομνημονεύματά του: "Η επανάστασις ή εδική μας ΔΕΝ ομοιάζει με καμμίαν απ' όσαις γίνονται την σήμερον εις την Ευρώπην. Της Ευρώπης αι επαναστάσεις εναντίον των διοικήσεών των είναι εμφύλιος πόλεμος. ο εδικός μας πόλεμος ήτον ο πλέον δίκαιος, ήτον ΕΘΝΟΣ ΜΕ ΑΛΛΟ ΕΘΝΟΣ, ήτον με ένα λαόν όπου ποτέ δεν ήθέλησε να αναγνωρισθή ώς τοιούτος, ούτε να ορκισθή, παρά μόνον ό,τι έκαμνε η βία" ούτε ο Σουλτάνος ηθέλησε ποτέ να θεωρήση τον Ελληνικόν λαόν ως λαόν, αλλ' ως σκλάβους".