Ο αλβανικός λαός ήθελε πραγματικά ανεξαρτησία ή ήθελε να παραμείνει υπό τον Σουλτάνο? Την απάντηση σε αυτό το ερώτημα μάς δίνει ένας από τους Αλβανούς Αναγεννητές (Rilindasit), ο Faik Konica, στην αλβανική εφημερίδα Dielli με ημερομηνία 6/5/1926 σε άρθρο του με τίτλο "Historia e ca ndryshimeve" "Όταν πήγα στην Αλβανία το 1913 για να κοιτάξω προσεκτικά τα πράγματα, διαπίστωσα με λύπη ότι η συντριπτική πλειοψηφία του λαού όχι μόνο αντιπαθούσε τα ιδανικά μας για ένα προηγμένο κράτος, αλλά αντιπαθούσε και τη βοήθεια που μας έδιναν οι υποθέσεις και οι ευεργέτες των δυνάμεων της Ευρώπης. Είναι εκπληκτικό και πολύ αληθινό ότι η συντριπτική πλειονότητα του λαού της Αλβανίας έλαβε το δώρο που δόθηκε (ενν. ανεξάρτητο κράτος) με δυσαρέσκεια, με ξηρότητα και με μάτια γυαλισμένα από ανταπαντήσεις: που φάνηκε λίγο αργότερα από τις εξεγέρσεις (ενν. υπέρ των Τούρκων) που γίνονταν η μία μετά την άλλη." ["Kur vajta me 1913 ne Shqiperi per te shikuar per s’afermi punet, zbulova...
Σύμφωνα με αλβανική πηγή, την οποία επικαλείται ο Χιμαραίος γλωσσολόγος Δώρης Κυριαζής, στο νοτιότερο άκρο του αλβανόφωνου χώρου υπάρχει ακόμη και σήμερα η παράδοση ότι οι κάτοικοι κατάγονται από τους αρχαίους Έλληνες, τους οποίους μάλιστα αποκαλούν Elimet=Έλληνες (ούτε καν Greket = Γραικοί, όπως αποκαλούνται οι Έλληνες στην αλβανική γλώσσα). Αυτό δείχνει ότι και οι ίδιοι οι Νοτιοαλβανοί γνωρίζουν και αποδέχονται την Ελληνική τους καταγωγή. Αντίθετα αυτό δεν συμβαίνει στη βόρεια Αλβανία, ούτε στο Κοσσυφοπέδιο και το Τέτοβο. Συνεπώς η θέση ότι οι Νοτιοαλβανοί είναι εξαλβανισμένοι Έλληνες ενισχύεται μέσα από την ίδια τους την παράδοση.
Ο Μιχαήλ Τουρτούλης (Mihal Turtuli 1856 - 1935) από την Κορυτσά με απώτερη καταγωγή από το ορθόδοξο αλβανόφωνο χωριό Βυθκούκι (Vithkuq) επαρχίας Κολώνιας (από το οποίο προέρχεται και μέρος των Αρβανιτών της Ανατολικής Θράκης, οι οποίοι κατά την Ανταλλαγή (1922) μετοίκησαν στην Δυτική Θράκη), μεγάλωσε στο Κάιρο, όπου έζησε μεγάλο μέρος της ζωής του. Είχε σπουδάσει και εξασκούσε την ιατρική. Το 1912 οπότε ανακηρύχθηκε η ανεξαρτησία της Αλβανίας, επέστρεψε στην Αλβανία, όπου ασχολήθηκε με την αλβανική πολιτική. Το 1919 συμμετείχε στην Διάσκεψη της Ειρήνης στο Παρίσι όπου συζητούνταν ο καθορισμός των ελληνοαλβανικών συνόρων. Εκεί ως εκπρόσωπος της Αλβανίας είπε τα εξής: "Είμαι από την Κορυτσά. Έχω δουλέψει ως γιατρός σε αυτήν την πόλη. Λέω ότι δεν υπάρχουν Έλληνες στην Κορυτσά, ούτε καν στην περιοχή της Κορυτσάς. Η Ελλάδα ταράσσει τα πράγματα. Νομίζουν ότι οι Χριστιανοί, όπως εγώ, είναι Έλληνες. Αυτό δεν είναι σωστό. Προσποιούνται ότι όλοι οι Ορθόδοξοι είναι Έλληνες, Γιατί; Ρώσο...
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου