Σύμφωνα με τον Άγγλο V. H. Caillard η αλβανική γλώσσα επεβλήθη στους Έλληνες Ηπειρώτες το 1800.
Στις αρχές του 20ου αι. η νοτιοανατολική Αλβανία (βορειοανατολική Ήπειρος) και συγκεκριμένα οι επαρχίες Τεπελενίου, Πρεμετής, Κολώνιας και Κορυτσάς είναι κυρίως αλβανόφωνες (ή δίγλωσσες). Αυτός ήταν και ο λόγος που το 1913 η Επιτροπή κρίνοντας με μοναδικό κριτήριο τη γλώσσα και παρά τα ελληνικά αισθήματα των κατοίκων, αποφάσισε να παραχωρήσει την περιοχή στην Αλβανία.
Το ερώτημα είναι το εξής: το 1700 περίπου ο Τούρκος περιηγητής Εβλιγιά Τσελεμπί βρίσκει ελληνόφωνους στο Ελμπασάν, το Μπεράτι, το Στάροβο (Καζάς Σταρόβου στο Πόγραδετς που περιλάμβανε 70 χωριά) καθώς και στην Κορυτσά.
Οι τρεις ειδικά πρώτες επαρχίες όπου ο Τσελεμπί βρήκε ελληνόφωνους βρίσκονται πολύ άνωθεν (συγκεκριμένα βρίσκονται στην κεντρική Αλβανία) των προαναφερομένων επαρχιών της νοτιοανατολικής Αλβανίας που στις αρχές του 20ου άι. είναι αλβανόφωνες. Γιατί μέσα σε 200 χρόνια άλλαξε η γλώσσα λοιπόν και μάλιστα και πολύ πιο νότια ;
Την απάντηση δίνει ο Άγγλος παρακαλώ και όχι Έλληνας V. H. Caillard, ο οποίος σύμφωνα με τον Ν. Πατσέλη στο βιβλίο του "Η Βόρειος Ήπειρος και τα φυσικά της σύνορα" αποφάνθηκε:
"Κατὰ τὸν ῎Αγγλον V. H. Caillard, ποὺ συνώδευε τὴν ἐπιτροπὴν τὴν ὁποίαν ὁ Γλάδστων, μετὰ τὸ συνέδριον τοῦ Βερολίνου, εἶχεν ἀποστείλει εἰς τὴν Ἤπειρον, ἵνα ἀντιληφθῇ ἐπὶ τόπου τὰ αἰσθήματα τοῦ ἠπειρώτικοῦ λαοῦ, Η ΧΡΗΣΙΣ ΤΗΣ ΑΛΒΑΝΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΗΣ, ΩΣ ΟΜΙΛΟΎΜΕΝΗΣ ΕΠΕΒΛΗΘΗ ΕΙΣ ΤΟΝ ΠΛΗΘΥΣΜΟΝ ΑΠΟ ΤΟ 1800. ᾿Απὸ τὴν ἐποχὴν ἐκείνην, προσθέτει ὁ Caillard, ΑΡΧΙΖΕΙ Ο ΕΞΑΛΒΑΝΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΗΠΕΙΡΟΥ, ὁ δέ ἑλληνικός πληθυσμὸς τῆς ὑφίσταται πραγματικὴν σκλαβιὰν.
Η ΧΡΗΣΙΣ ΛΟΙΠΟΝ ΤΗΣ ΑΛΒΑΝΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΗΣ, δὲν εἶνε τὸ ἀποτέλεσμα ἠθικῆς ἤ πνευματικῆς ὑπεροχῆς τοῦ ἀλβανικοῦ στοιχείου ἐπὶ τοῦ ἑλληνικοῦ, ΑΛΛΑ ΒΙΑΣ ΚΑΙ ΠΙΕΣΕΩΣ. Εἶναι ἡ ἐποχὴ κατὰ τὴν ὁποίαν, μὲ λύπην παρετήρει ὁ Ρόuqueville, ὅτι ἡ ἐπαρχία ποὺ εἶχε προσφέρει γεωγράφους, ὅπως τὸν Μελέτιον, καὶ μαθηματικοὺς ὅπως τὸν Ψαλλίδαν, ἐβυθίζετο εἰς τὰ σκότη τῆς ἀλβανικῆς σκλαβιᾶς. Ἡ ἐποχή κατὰ τὴν ὁποίαν τὸ Δέλβινο (1793) ἐπυρπολεῖτο καὶ ἐλεηλατεῖτο καθ᾿ ὁλοκληρίαν, ὅπως πρὸ ὀλίγων ἑτῶν ἡ Μοσχόπολις. Τὴν λεηλασίαν δὲ αὐτὴν θὰ ὑπονοεῖ τὸ εἰς τὴν Δ.
Μακεδονίαν ἀδόμενον:
«Πατήσανε τὸ Δέλβινο τὸ πῆραν ᾿Αρβανίτες
πῆραν ἄσπρα, πῆραν φλωριὰ, πῆραν καὶ καραγρόσια»
Ἡ ἐποχὴ κατὰ τὴν ὁποίαν ὁ ᾿Αλή πασᾶς μετέτρεπεν εἰς τεμένη καὶ ἀνάκτορα, τὰς ἐκκλησίας καὶ εἰσήγαγε (1806-1822) τοὺς ᾿Αλβανοὺς εἰς τὴν Β. Ἤπ. οἱ ἀπόγονοι τῶν ὁποίων ἐπρόκειτο νὰ ἀλλοιώσουν τὴν ἐθνολογικὴν μορφὴν τῆς χώρας.
Πρόκειται περὶ τοῦ αἰωνίου συστήματος τουρκικῆς καταπιέσεως, ποὺ συνίστατο, νὰ καταπολεμᾷ τὴν πλειονοψηφίαν μὲ ὅλα τὰ μέσα, Οἱ Τοῦρκοι δ.λ.δ. κατέστελλον μὲ κάθε μέσον τὴν ἀνάπτυξιν οἰουδήποτε ἐθνικοῦ ἀλβανικοῦ αἰσθήματος εἰς τὴν Β. ᾿Αλβανίαν, ὅπου οἱ ᾿Αλβανοὶ εἶχον ὅλας τὰς νομίμους διεκδικήσεις, ἐνῷ τοὐναντίον πρὸς Ν. τοῦ Γενούσου, ὅπου ἐκυριάρχει ὁ ἑλληνισμὸς, προσεπάθουν νὰ ἀλβανοποιήσουν τὴν χώραν, δημιουργοῦντες ἀλβανικά κέντρα ὅπου δὲν ὑπῆρχον ᾿Αλβανοὶ.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου