Ελληνισμός Πελαγονίας-Νικόλαος Κωνσταντινίδης.

Εκτός από τη Βόρειο Ήπειρο σήμερα έχουμε μειονότητα ακόμη στην Πελαγονία (Σκόπια) άγνωστη στην Ελλάδα και τους Έλληνες, η οποία παλεύει να επιβιώσει και να κρατήσει την εθνικότητά της χωρίς καμία στήριξη από το επίσημο ελληνικό κράτος. Ένας πραγματικός Έλληνας Βλάχος από την Ρέσνα του κατεχόμενου τμήματος της Μακεδονίας και με απώτερη καταγωγή από την Μοσχόπολη της Κορυτσάς (από την οποία μετοίκησαν στην Ρέσνα μετά την καταστροφή της το 1769) και απόγονος του Μακεδονομάχου της Μακεδονικής Επανάστασης (1896-97) Ναούμ Κωνσταντινίδη είναι ο Νικόλαος Κωνσταντινίδης.

"Ο πρώτος Έλληνας που εκδηλώθηκε ανοιχτά υπέρ της Ελλάδος και της αληθινής και μόνης Μακεδονίας μας, μετά την ανεξαρτητοποίηση των Σκοπίων το 1991-92, ήταν ο Νικόλαος Κωνσταντινίδης, από τη Ρέσνα, το χωριό των Ελλήνων Βλάχων κοντά στο Μοναστήρι.

Γι' αυτό του το θάρρος, ο Κωνσταντινίδης πέρασε πολλά μαρτύρια, καθώς πάλευε μόνος του όταν τα πάντα «τα 'σκιαζε η φοβέρα και τα πλάκωνε η σκλαβιά», όχι μόνο από την Αστυνομία των Σκοπίων, αλλά και από φανατικούς και παρακρατικούς, οι οποίοι τον απειλούσαν και τον παρενοχλούσαν συνεχώς, μόνο και μόνο επειδή είχε το σθένος να αισθάνεται και να δηλώνει όχι ψευτο«Μακεδόνας», αλλά Έλληνας, δηλαδή αληθινός Μακεδόνας!

Υπέστη έτσι αρκετούς διωγμούς, ενώ μέχρι και ρωσική ρουλέτα με μια σφαίρα στη θαλάμη έπαιξαν στο κεφάλι του!

Για την κατάσταση που βίωνε επισκέφτηκε την ελληνική ανεπίσημη «Πρεσβεία» στα Σκόπια (δεν έχουν αποκατασταθεί επίσημες διπλωματικές σχέσεις), για να ζητήσει βοήθεια και εκεί υπέστη το χειρότερο σοκ της ζωή του! Επειδή στην Ελληνική «Πρεσβεία» δεν του άνοιξαν καν την πόρτα! Του μίλησαν ψυχρά και ξερά από το θυροτηλέφωνο, λέγοντάς του: «Η Ελλάδα (κυβέρνηση) δεν αναγνωρίζει καμία ελληνική μειονότητα στα Σκόπια»!

Παρά την απίστευτη απογοήτευση και την πίκρα του για το χαστούκι που του έδινε η ίδια η Αθήνα, εκείνος δεν έπαψε να πιστεύει στην Ελλάδα και να αγωνίζεται εντελώς μόνος του απέναντι σε δύο καθεστώτα! Εκείνο του «εκμακεδονισμού» των Σκοπίων και εκείνο του «αποελληνισμού» των ελληνικών κυβερνήσεων...

Έτσι, το 1997, εν μέσω συνεχούς τρομοκράτησης, διωγμών και οικονομικής δυσπραγίας, ο Νικόλαος κάνει ένα ακόμη βήμα και καταθέτει αίτηση αλλαγής του επιθέτου που του είχαν επιβάλει. Από «Μιχαηλόφσκι» σε Κωνσταντινίδης!

Αποτέλεσμα; Να δεχθεί επίθεση με μαχαίρι από δύο παρακρατικούς Σκοπιανούς και επειδή αντιστάθηκε επιτυχώς, λόγω της σωματικής του διάπλασης, 2 μέτρα ύψος, σύρθηκε στα δικαστήρια για απρόκλητη επίθεση εναντίον «φιλήσυχων» Σκοπιανών και καταδικάστηκε σε 1 μήνα φυλάκιση!

Τα Σκόπια, τελικά αναγκάστηκαν να αποδεχθούν την αλλαγή επιθέτου του σε «Κωνσταντινίδης», με την υποσημείωση-εφεύρημα όμως ότι δεν πρόκειται περί Έλληνα, αλλά περί Γραικομάνου!

Τον όρο «Γραικομάνοι» υπενθυμίζεται πως είχαν εφεύρει οι βουλγαροκομιτατζήδες πρόγονοι των Σκοπιανών, για να δείξουν ότι στη Μακεδονία δεν ζουν ούτε ζούσαν ποτέ Έλληννες, παρά μονάχα Βλάχοι, που «είχαν την ψύχωση» (!) να συμπεριφέρονται και να «νομίζουν» ότι είναι Έλληνες. Όμως τελικά ο όρος κατά τον Μακεδονικό Αγώνα, γύρισε αυτεπίστροφο (μπούμερανγκ) για τους εφευρέτες του, αφού εσήμαινε τους απροσκύνητους, ασυμβίβαστους, ανυποχώρητους, τους «μανιακούς» στη συνείδηση και το φρόνημα Έλληνες της Μακεδονίας! Και ας μη μιλούσαν μερικοί τους ούτε μια λέξη ελληνικά!

Ο Κωνσταντινίδης, το 2002, μην αντέχοντας άλλο την καταπίεση από τη μια και τις κλειστές πόρτες του «προξενείου» μας από την άλλη, πέρασε σε μια μοναχική και επικίνδυνη πορεία τα ελληνικά βουνά, σαν «Μακεδονομάχος» μπήκε «λαθραία» στην Ελλάδα, δηλώνοντας ότι είναι Έλληνας, εγγεγραμμένος μάλιστα στον Πανελλήνιο Σύλλογο Μακεδονομάχων, ως απόγονος του Μακεδονομάχου Ναούμ Κωνσταντινίδη, που έπεσε το 1906! 

– Σήμερα Μιχάλη, σχολίασα μετά τη συζήτηση της υπόθεσης, ο Κωνσταντινίδης βρίσκεται και πάλι στη Ρέσνα, τη γενέτειρά του, όπου προσπαθεί να ιδρύσει ένα Σύλλογο των Ελλήνων της Πελαγονίας, για τη διατήρηση της πολιτιστικής ταυτότητας του βλάχικου Ελληνισμού της περιοχής.

Η περίοδος αυτή είναι ακόμη δυσκολότερη για τον ίδιο, καθώς λόγω της οικονομικής απομόνωσης που τον οδήγησαν τα Σκόπια από τη μια και η πικρή Αθήνα από την άλλη, του έκοψαν να φανταστείς ακόμη και το τηλέφωνο του σπιτιού του, μια και δεν μπορούσε πια να το πληρώνει..."

Πηγή: Δημήτρη Αλεξάνδρου "Εγκλωβισμένοι οι Έλληνες των Σκοπίων"