Ελληνόφωνα & Αρβανίτικα χωριά στη Βοιωτία τον 15ο αιώνα-Εξαλβανισμός ελληνοφώνων χωριών Βοιωτίας.

"Συγκεκριμένα, η παλαιότερη αναφορά για την παρουσία Αρβανιτών στην περιοχή της Λιβαδειάς γίνεται στα οθωμανικά φορολογικά κατάστιχα του 1466, οι οποίοι αποτελούσαν μάλιστα περίπου το 40% του πληθυσμού της υπαίθρου της περιοχής. Ειδικότερα, αναφέρονται 24 Ελληνικά χωριά (Karye-i Rum) και 28 αρβανίτικες κατούνες (Αρναβούντ)". Οι κατούνες (στο τοπικό γλωσσικό ιδίωμα κατούνη) είναι αμιγείς μικροοικισμοί στους οποίους εγκαταστάθηκαν αρχικά οι Αρβανίτες σε πρώτη φάση στις παρυφές των χωριών των πεδινών περιοχών του νομού, αργότερα, κατά τον ίδιο τρόπο, στις ορεινές περιοχές και κατόπιν, βαθμιαία, εισήλθαν και στα ήδη προϋπάρχοντα, μεγαλύτερα χωριά-οικισμούς στην πεδινή και ορεινή ζώνη*. Ειδικότερα, οι κατούνες βασίζονται σε ευρύτερες ομάδες συγγένειας και αποτελούν μετακινούμενες κτηνοτροφικές μονάδες, οι οποίες ήδη από τα τέλη του 15° αιώνα στην Κεντρική και Νότια Αλβανία (Βόρεια Ήπειρο) είχαν εξελιχθεί από κτηνοτροφικούς γεωργοκτηνοτροφικούς οικισμούς.

*Οι πληροφορίες αυτές συνάγονται από τις απογραφές των Οθωμανών που έγιναν μετά την τουρκική κατάκτηση για φορολογικούς λόγους. ΣΤΗΝ ΑΠΟΓΡΑΦΗ ΑΥΤΗ ΤΑ ΟΡΕΙΝΑ ΧΩΡΙΑ ΤΗΣ ΒΟΙΩΤΙΑΣ, ΤΑ ΟΠΟΙΑ ΣΗΜΕΡΑ ΕΙΝΑΙ ΑΡΒΑΝΙΤΙΚΑ ΣΤΑ ΤΕΛΗ ΤΟΥ 15ου ΑΙΩΝΑ ΚΑΤΑΓΡΑΦΗΚΑΝ ΩΣ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΧΩΡΙΑ (ΡΟΥΜ), σε αντιδιαστολή με τα πεδινά χωριά που λέγονται κατούνες και χαρακτηρίζονται ως αρβανιτοχώρια (Αρναούτκιοϊ)".

Π. Πολίτη "Κοινωνική συγκρότηση και πολιτισμική ταυτότητα σε μια δίγλωσση κοινότητα: Αγία Άννα (Κούκουρα) Βοιωτίας"

Αυτό συγκεκριμένα δεν μπορεί να αμφισβητηθεί καθώς προκύπτει από τη σύγκριση των οθωμανικών καταστίχων του 15ου αιώνα και των ελληνικών απογραφών του 19ου αιώνα και αποδεικνύει περίτρανα ότι όχι μόνο δεν υπήρξε εξελληνισμός Αρβανιτών μέσω της Εκκλησίας, όπως ισχυρίζονται οι προπαγανδιστές, αλλά το ακριβώς αντίθετο. Υπήρξε γλωσσικός εξαλβανισμός ελληνοφώνων!